Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΗΣ ΟΥ-ΤΟΠΙΑΣ

Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΗΣ ΟΥ-ΤΟΠΙΑΣ
Η ομάδα της Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, με ιδιαίτερη συγκίνηση, ανακοινώνει την πρωτοβουλία της για τη δημιουργία μιας χορωδίας υψηλών προδιαγραφών, με μέλη παιδιά ηλικίας 6-15 ετών, διαφόρων εθνικοτήτων, περιθωριοποιημένα, ανήκοντα σε ιδιαίτερα ευάλωτες κοινωνικές ομάδες -στην ουσία παιδιά «χωρίς πατρίδα» (εξ ου και «Χορωδία της Ουτοπίας») ή «παιδιά του Κόσμου».
Παράλληλα, ζητά από κάθε πρόσωπο που επιθυμεί να συμμετάσχει στη χορωδία να δηλώσει συμμετοχή στα τηλέφωνα 210-6920141, 6973-373937, 6934147741 ή στο e-mail: hellenicaction@gmail.com έως τις 10 Μαρτίου 2010. Θα ακολουθήσει συνέντευξη των παιδιών και των γονέων τους, προκειμένου να αναδειχθούν τα μέλη της χορωδίας.
Η οικογένεια των παιδιών – μελών της χορωδίας θα υποστηριχθεί πολύπλευρα από την Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (νομικά, ιατρικά, κοινωνικά, ψυχολογικά).
Πρόκειται για μια πρωτοποριακή προσπάθεια στη χώρα μας που αναμένεται πολύ σύντομα να έχει αποτελέσματα τόσο σε καλλιτεχνικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
Η Χορωδία της Ουτοπίας θα επιχειρήσει, σε ένα μόλις έτος από την εκκίνηση των μαθημάτων, να είναι σε θέση να λάβει μέρος σε σημαντικές παραστάσεις.
Αυτό που της δίνει ξεχωριστή δυναμική είναι, ιδίως, η ανάληψη του εγχειρήματος από διακεκριμένους διεθνώς επαγγελματίες του μουσικού χώρου, η συγκινητική ανταπόκριση των μελών των ευπαθών ομάδων που ζουν στη χώρα μας, καθώς και το πάθος των συντελεστών αυτής της προσπάθειας για την υλοποίηση της.
Δεδομένου του εντυπωσιακού αντίκτυπου ανάλογων προσπαθειών στο εξωτερικό, της δυνατότητας εκτεταμένης δημοσιότητας της μουσικής προσπάθειας, της κεντρικής θέσης των συντελεστών της στα μουσικά δημόσια πράγματα, αλλά και της μεταμόρφωσης που η προσπάθειά μας θα σηματοδοτήσει στη ζωή των «παιδιών του κόσμου», εκτιμούμε πως αξίζει της προσοχής και της έμπρακτης υποστήριξης όλων μας.
ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΜΑΣ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ «ΟΥΤΟΠΙΑ»
Η «Χορωδία της Ουτοπίας», θα τύχει της επιμέλειας ευαίσθητων κοινωνικά, εμπνευσμένων και καταξιωμένων - διακεκριμένων στο χώρο τους μουσικών. Η χορωδία θα αποτελείται από παιδιά πολλών διαφορετικών εθνικοτήτων, από διαφορετικούς πολιτισμούς, τα οποία «κουβαλούν» έναν ολόκληρο κόσμο μέσα τους, μια κοντινή ή μακρινή, φιλόξενη ή μη, «χαμένη πατρίδα». Κοινό χαρακτηριστικό τους; Ότι δεν υπάρχει τόπος να ανήκουν, δεν υπάρχει τόπος, μέσα στον οποίο να διαφαίνεται ότι θα κατορθώσουν ν’ ανθίσουν.
Το εγχείρημά μας, που για τον λόγο αυτόν ονομάστηκε «ΟΥ-ΤΟΠΙΑ», ετοιμάζεται να δημιουργήσει μια νέα πατρίδα, ένα εύφορο χωράφι γι’ αυτά τα παιδιά. Έναν χώρο όπου θα μπορέσουν να ενταχθούν, να εκφραστούν, να δημιουργήσουν, ν’ αξιοποιήσουν το δυναμικό τους. Μια δράση μέσα από την οποία θα ξεφύγουν από τις προδιαγεγραμμένες «προφητείες» για το μέλλον τους, αποκαλύπτοντας τον αυτοσεβασμό τους και την αρμονική συνύπαρξη μέσα στην ιδεατή ουτοπική κοινωνία μιας χορωδίας. Έναν χώρο που θα τους δώσει την ελευθερία να ομορφύνουν, μέσα από την τέχνη τους, την κοινωνία στην οποία ζουν.
Παράλληλα, στοχεύει στη δημιουργία μιας παιδικής χορωδίας (στο μέλλον και ορχήστρας) ιδιαίτερου καλλιτεχνικού ύφους και ύψους, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε, μέσα σε ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, να είναι υποψήφια εμφάνισης σε γνωστές μουσικές παραστάσεις.
ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ «ΟΥΤΟΠΙΑ» – ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ
Το μουσικό εγχείρημα «ΟΥΤΟΠΙΑ» της «Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – Πλειάδες» εποπτεύεται από καλλιτεχνική επιτροπή με επικεφαλής τον κ. Γιώργο Πέτρου, Διευθυντή Ορχήστρας διεθνούς ακτινοβολίας, που έχει αποσπάσει μερικές από τις υψηλότερες διεθνείς διακρίσεις (όπως το ECO CLASSIC 2008) και βραβεία του διεθνούς τύπου στον τομέα της διεθνούς δισκογραφίας, είναι δε ο νέος μόνιμα συνεργαζόμενος μαέστρος της Ορχήστρας της Καμεράτα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.
Η καλλιτεχνική επιτροπή στελεχώνεται επίσης από τους :
Νίκος Αθηναίος - Διευθυντής ορχήστρας -Καλλιτεχνικός Διευθυντής Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης
Θανάσης Αποστολόπουλος - Σολίστ πιάνου-Μουσικός σύμβουλος Φεστιβάλ Αθηνών
Μαίρη Ελεν Νέζη - Λυρική Τραγουδίστρια
Πάρης Μέξης - Σκηνογράφος-Σκηνοθέτης
Ηλίας Σακαλάκ - Συγγραφέας-Βιολοντσελίστας μέλος της Καμεράτας Ορχήστρας Φίλων της Μουσικής
Έργο της θα είναι, η επιλογή των μελών της χορωδίας, η εποπτεία της μουσικής εργασίας που θα γίνεται με τα παιδιά, η παροχή μουσικών κατευθύνσεων, η δημιουργία και διατήρηση σχέσεων με τα Μ.Μ.Ε και υποστηρικτικούς φορείς.
Καλλιτεχνικός διευθυντής, υπεύθυνος λειτουργίας της χορωδίας και συντονιστής της εκπαίδευσης των παιδιών στη μουσική είναι ο κ. Νίκος Λαλιώτης, σολίστ πιάνου με σημαντική παρουσία και συνεργασίες με το Μέγαρο Μουσικής, την Ορχήστρα των Χρωμάτων, την Ορχήστρα της ΕΡΤ και το συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, καθώς και με εμπειρία στη διδασκαλία.
Τη Διεύθυνση της «Χορωδίας της Ουτοπίας» θα αναλάβει η Δρ. Ματίνα Βενετιάδου, απόφοιτος της Μουσικής Ακαδημίας της Σόφιας, κάτοχος διδακτορικού διπλώματος, με ειδίκευση στη Διεύθυνση Χορωδίας και τη Μουσικολογία. Έχει διευθύνει την ορχήστρα και τις χορωδίες της Κρατικής Μουσικής Ακαδημίας της Σόφιας, την χορωδία «Gachinger Kantorei» - Stuttgart, τη «Festival Chorus & orchestra» - Oregon, U.S.A. κ.ά.
Τα μέλη της μουσικής ομάδας θα είναι, στο ξεκίνημά τους, ηλικίας 6-15 ετών, προερχόμενα από όσο το δυνατόν περισσότερους πολιτισμούς, θα δοθεί δε προτίμηση σε πρόσωπα που χαρακτηρίζονται, κατόπιν συνέντευξης από την κοινωνική υπηρεσία της Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ως ιδιαίτερα ευάλωτα κοινωνικά.
Η εισδοχή των μελών θα γίνεται κατόπιν επιλογής (εξέταση, συνέντευξη).
Η δράση θα υποστηρίζεται και από την «Ομάδα Φίλων της Μουσικής Κίνησης Ουτοπία».

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΣΤΕΛΕΧΩΝΟΥΝ ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ
ΟΥ-ΤΟΠΙΑ

Ηλέκτρα – Λήδα Κούτρα, Δικηγόρος, πρόεδρος της ΜΚΟ «Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – Πλειάδες»


«Για τα παιδιά που συμμετέχουν και θα συμμετάσχουν στο μουσικό εγχείρημα των Πλειάδων, η ευκαιρία αυτή είναι από μόνη της ένα θαύμα. Πολύ ταλαιπωρημένα παιδιά, νέοι άνθρωποι που έχουν σχεδόν παραιτηθεί από την ελπίδα, συχνά προερχόμενοι από εμπόλεμες ζώνες ή περιοχές με καθημερινές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έρχονται σ’ επαφή με τις λεπτές δονήσεις της μουσικής και το σεβασμό της ανθρώπινης αξίας τους. Αποκτούν όραμα. Ενθαρρύνονται να εκφράσουν και να ανταλλάξουν, μέσα στη μουσική κοινωνία της χορωδίας, τον πολιτισμικό πλούτο των χωρών καταγωγής τους. Παράλληλα, τα ίδια και οι οικογένειές τους υποστηρίζονται από την Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και από άλλους φορείς, κοινωνικά, νομικά, εκπαιδευτικά, ιατρικά, ψυχολογικά.
Έχω την αίσθηση ότι μόνον οι καλλιτέχνες που έχουν βιώσει το θαύμα στην προσωπική τους ζωή μπορούν να μεταδώσουν κάτι τόσο σπουδαίο στους τρίτους, στο κοινό τους. Είναι το ίδιο το θαύμα που απευθύνεται στους ακροατές και ανοίγει συχνά χώρο στην ψυχή τους για τη μεταμόρφωση, που κυοφορεί σιωπηλά κάθε άνθρωπος.
Στην περίπτωση της «Χορωδίας της Ουτοπίας» των Πλειάδων, που αποτελείται κυρίως από παιδιά χωρίς πατρίδας ίσκιο, γίνεται μια υπέρβαση της έλλειψης αυτής, μέσα από την αναπλήρωση που προσφέρει η μικρή ουτοπική κοινωνία, στην οποία αρμονικά συμμετέχουν.
Στην ουσία, η θέαση της «Ελληνικής Πρότασης» , παρά την ονομασία της, υπερβαίνει την εντοπιότητα: αντί να ενώνουμε τα εσωτερικά μας κομμάτια εστιάζοντας μόνο στις ατομικές μας αναφορές (την Ελλάδα, με την εδαφική της έννοια ή αυτήν της ιθαγένειας και καταγωγής), ερχόμαστε, ορμώμενοι από τον Ελληνικό χώρο, να εστιάσουμε στο συλλογικό, παγκόσμιο «σύστημα» ή, αν θέλετε, «ολόγραμμα». Είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι αυτό που εκφράζεται από μέσα μας είναι κάτι παγκόσμιο, αλλά και να αναγνωρίζουμε, μέσα σε μια ξαφνική διεύρυνση της αντίληψής μας, ότι η ατομικότητα εμπεριέχει και εμπεριέχεται στο Όλον.
Υπάρχει κάτι βαθύ σ’ αυτό το καλλιτεχνικό και κοινωνικό εγχείρημα, που με παραπέμπει στον «εκτοπισμένο» που κρύβω μέσα μου, όπως όλο το ανθρώπινο είδος, νομίζω, σαν μια απροσδιόριστη μνήμη απ’ τον αρχετυπικό καιρό της «πτώσης» μας…
Εύχομαι το μουσικό αυτό τόλμημα της ΟΥ-ΤΟΠΙΑΣ να μας συγκινήσει όλους όσους ερχόμαστε σ’ επαφή μαζί του, να μας γεμίσει με την αγάπη που το εμπνέει και να φωτίσει το δρόμο μας προς το πραγματικό μας σπίτι».

Νίκος Λαλιώτης - Υπεύθυνος μουσικού τμήματος της Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, καλλιτεχνικός διευθυντής της χορωδίας «ΟΥΤΟΠΙΑ».

Κάθε πτυχή πολιτισμού έρχεται να φωτίσει κρυφές γωνίες της πραγματικότητας, να μας παρασύρει στην υπέρβασή της και να συνδεθεί με όλες τις εκδηλώσεις της ζωής μας χωρίς ποτέ να σταματά να θέτει ερωτήματα που προκαλούν ν' απαντήσουμε. Οι απαντήσεις είναι διαφορετικές για τον καθένα από εμάς. Όλες μαζί ωστόσο συνθέτουν την συλλογική αλήθεια του ανθρώπου, μια αλήθεια που φέρουμε όλοι μέσα μας είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι.
Αποφάσισα να θέσω εαυτόν εντός “τόπου” αυτής της ΟΥ-ΤΟΠΙΑΣ με χαρά, συγκίνηση, ευθύνη και με τη βαθιά πεποίθηση πως προσπάθειες σαν αυτήν είναι που προσδίδουν ειδικό βάρος και πραγματικές διαστάσεις σε έννοιες όπως η τέχνη, η δικαιοσύνη, το όραμα, ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη.
Εύχομαι και ελπίζω να συναντηθούμε κι άλλοι, πολλοί, σ' αυτόν τον “τόπο”.
Μαζί με τα “παιδιά του κόσμου”.

Ματίνα Βενετιάδου – Διδασκαλία και διεύθυνση χορωδίας.
Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ τι σημαίνει η λέξη «πρόσφυγας»; Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε φυγή από τον γεννέθλιο τόπο τους. Ο καθένας για δικό του λόγο, εγκαταλείπει σπίτι, πολλές φορές αποχωρίζεται τα αγαπημένα του πρόσωπα για χρόνια ολόκληρα, πολλές φορές για πάντα. Ως παιδί Ελλήνων πολιτικών προσφύγων μπορώ να κατανοήσω ένα μικρό μέρος αυτής της κατάστασης. Οι δικοί μου γονείς, γνώρισαν την φτώχεια, έζησαν την απώλεια δικών τους ανθρώπων σε ιδιαίτερα μικρή ηλικία, αλλά επέζησαν από τον εμφύλιο πόλεμο, διότι το Βουλγαρικό κράτος σε συνεργασία με τον Ερυθρό Σταυρό αγκάλιασε αυτά τα παιδιά, τα φρόντισε, τους προσέφερε ανώτατη μόρφωση και τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια! Η προσφυγιά, η ξενητιά, παρά την απώλεια που τη συνοδεύει, μπορεί να μετατραπεί σε εξέλιξη όταν βασίζεται στην αγάπη και την παροχή της τροφής, της στέγης και της εκπαίδευσης. Εγώ γεννήθηκα στη Σόφια αλλά μεγάλωσα στην Ελλάδα. Κάποιες φορές θυμάμαι να μας αποκαλούν Βούλγαρους στην Ελλάδα και Έλληνες στη Βουλγαρία. Πάντα χαμογελούσα κρυφά διότι σκεφτόμουν ότι αυτή η μικρή μερίδα ανθρώπων που μας διαχώριζε με βάση τον τόπο γέννησής μας ξεχνούν ότι όλοι είμαστε παιδία που ζουν στην πολύπαθη περιοχή των Βαλκανίων! Αυτά που μας ενώνουν είναι σημαντικότερα από αυτά που μας χωρίζουν! Αυτό το συνειδητοποίησα ακόμα καλύτερα όταν σπούδαζα στην Μουσική Ακαδημία της Σόφιας, δίπλα στην εξαίρετη καθηγήτρια προφ. Άννα Μπέλτσεβα. Κοντά της κατανόησα την αξία και το λειτούργημα του Δασκάλου και έμαθα ότι η εκπαίδευση αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να μπορέσουμε να μετατρέψουμε το αφιλόξενο σε φιλόξενο και την απώλεια σε γνώση, την ανισότητα σε ίσες ευκαιρίες!
Οι λόγοι που επιλέξαμε την ίδρυση της χορωδίας για τα παιδιά των προσφύγων στην Ελλάδα είναι πολλοί αλλά θα αναφέρω επιγραμματικά τους παρακάτω: η χορωδιακή τέχνη η οποία έχει τις ρίζες της στο αρχαίο ελληνικό δράμα, γεννήθηκε από την ένωση της μουσικής, της ποίησης και της κίνησης. Όταν λοιπόν αυτή η τριαδικότητα των τεχνών αποτελεί την βασική φιλοσοφία μιας χορωδίας, τότε το παιδί μαθαίνει να αντεπεξέρχεται σε πολλαπλές διεργασίες ταυτόχρονα: να σκέπτεται, να αρθρώνει, να τραγουδά και να κινείται. Η χορωδιακή μουσική βοηθά το παιδί να εξασκήσει και να διαμορφώσει τον προφορικό του λόγο, να αναπτύσσει τη φαντασία του, να διευρύνει την αντίληψή του για τον κόσμο, να οξύνει την κρίση του, τη μνήμη του, να ανακαλύψει τη δημιουργικότητά του και να καλλιεργήσει την μουσικότητά του. Η χορωδιακή μουσική είναι μία τέχνη απόλυτα δημοκρατική και ανθρωποκεντρική και μέσω της βιωματικής εμπειρίας που προσφέρει η ομαδική συνύπαρξη, δημιουργία και συνεργασία παιδιών και δασκάλων μπορεί να ανδρωθεί μία μελλοντική γενιά νέων ταλαντούχων μουσικών αλλά και ενημερωμένων πολιτών που θα διαθέτει την βιωματική γνώση εναλλακτικών επιλογών.
Η χορωδία που φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε έχει ως στόχο μέσω της μουσικής εκπαίδευσης και ειδικότερα μέσω της χορωδιακής μουσικής να βοηθήσει τα παιδιά των προσφύγων στην Ελλάδα να ενταχθούν με ίσες ευκαιρίες στη ελληνική πραγματικότητα και να θυμίσει σε εμάς ότι οι σύγχρονες αναπτυσσόμενες κοινωνίες είναι πολυπολιτισμικές και ζωντανές. Επίσης, με την ίδρυση της χορωδίας επιθυμούμε να ξεφύγουμε από το θεωρητικό πλαίσιο του φιλοσοφείν και να περάσουμε στη δημιουργική δράση για να πείσουμε ακόμα και τους εαυτούς μας ότι κάποιες ουτοπίες μπορούν να μετατραπούν σε μία γόνιμη πραγματικότητα όταν θέτουμε ρεαλιστικούς στόχους.
Θα κλείσω το κείμενο αυτό με λόγια του Τ.Ε. Λόρενς: «Όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται- όμως όχι ίσα. Είναι εκείνοι που ονειροπολούν τη νύχτα στις σκονισμένες κόγχες του νου τους και ξυπνούν το πρωί για να ανακαλύψουν πως ήταν απλώς ένα όνειρο. Είναι και οι –επικίνδυνοι- ονειροπόλοι της μέρας που μπορεί να κάνουν, με τα μάτια ορθάνοιχτα τα όνειρά τους πραγματικότητα».
...Ας ελπίσουμε να ανήκουμε όλο και περισσότεροι στη δεύτερη κατηγορία!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΧΩΡΕΣ - ΤΟ ΒΕΝΕΖΟΛΑΝΙΚΟ EL SISTEMA
Το 1975 η Βενεζουέλα είχε δυο συμφωνικές ορχήστρες και ένα κοινό περίπου 1.000 ακροατών κλασικής μουσικής. Έχοντας την πεποίθηση ότι η κλασική μουσική δεν θα έπρεπε να είναι προνόμιο της ανώτερης κοινωνικής και οικονομικής τάξης και ότι η μουσική είναι ένα μέσο για να βελτιωθεί η κοινωνία, ο José Antonio Abreu, οικονομολόγος και ερασιτέχνης μουσικός, οραματίσθηκε μια συμφωνική ορχήστρα όπου θα συμμετείχαν παιδιά και έφηβοι που προέρχονταν από υποβαθμισμένες περιοχές όπου κυριαρχούν οι πειρασμοί των ναρκωτικών, της πορνείας και της εγκληματικότητας. Η πρωτοποριακή αυτή ιδέα, στο ξεκίνημα της, απαριθμούσε 11 παιδιά, την επόμενη μέρα 45 παιδιά που τις επόμενες μέρες έγιναν 75 και μέρα με την ημέρα ο αριθμός των παιδιών αυξανόταν σημαντικά. Σύντομα πέτυχε την οικονομική υποστήριξη του εγχειρήματός του από κρατικούς και ιδιωτικούς φορείς. Σήμερα τα νούμερα είναι εντυπωσιακά: 60 παιδικές ορχήστρες (από 2 έως 12 ετών), 120 νεανικές (πάνω από 12 ετών), 30 επαγγελματικές, 120 κέντρα εκπαίδευσης, αμέτρητα μουσικά σύνολα και η Simon Bolivar Youth Orchestra of Venezuela. Στο μουσικό αυτό οικοδόμημα της Βενεζουέλας εμπλέκονται ως μαθητές, δάσκαλοι, συνθέτες, οργανοποιοί, 250.000 άνθρωποι. Το 80% των παιδιών, των οποίων η διαδρομή ζωής πέρασε μέσα από το El Sistema, συνεχίζουν ν’ ασχολούνται με τη μουσική. Παρότι πλέον καταξιωμένοι μουσικοί, επιθυμούν, παράλληλα με την αμοιβόμενη εργασία τους, να στρατεύσουν εθελοντικά και τη δική τους συνεισφορά στο όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας. Υπολογίζεται ότι, μέχρι το 2015, το El Sistema θα έχει γίνει μέρος κάθε σχολείου και θα στηρίζει τουλάχιστον 500.000 παιδιά.
Το Βενεζολάνικο παράδειγμα συγκίνησε, εξέπληξε και ενέπνευσε. Στην ουσία, αναδιαμόρφωσε τη βενεζολάνικη κοινωνία. Σε πάρα πολλές χώρες γεννήθηκαν νέες παιδικές κι εφηβικές ορχήστρες και χορωδίες, κατά το υπόδειγμα του «Συστήματος», με αποτελέσματα που συχνά αποκαλούνται «το θαύμα». Το φαινόμενο αυτό της μουσικής «χιονοστιβάδας» καλύπτεται με συγκίνηση από τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, σε εκπομπές όπως το 60 minutes, και βραβεύεται συστηματικά. Στην Ελλάδα δεν έχει γίνει, μέχρι σήμερα, κάποια ανάλογη προσπάθεια.

Η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα έχει γεννέθλια

Η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα(H.A.HU.R)
με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης του πρώτου έτους λειτουργίας της
σας προσκαλεί σε εκδήλωση —γεύμα
που διοργανώνει στο κέντρο «ΣΟΥΦΑΛΑ»,
Λουϊζης Ριανκούρ 75-81 (Στάση Μετρό: Πανόρμου)
την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010 και ώρα 8.30 μμ.
Θα ακολουθήσει κοπή πίτας για το 2010
Η παρουσία σας θα εμψυχώσει την προσπάθειά μας


Κόστος συμμετοχής: 20 ευρώ κατ’ άτομο
Επικοινωνία: 210-6920141, 6973-373937, 6934147741

Οι "αυτοσχέδιες φυλακές" της Ελλάδας

Αναδημοσίευση από εφημερίδα "Καθημερινή" (23/02/10)
Οι συνθήκες κράτησης στα κέντρα παραμονής αλλοδαπών Εβρου θυμίζουν «αυτοσχέδιες φυλακές»
Της Μαριας Δεληθαναση
Λειτουργούν χωρίς κανονισμό και χωρίς οργανόγραμμα. Απουσιάζουν διακριτικά στοιχεία που να δείχνουν ότι πρόκειται για δημόσιες υπηρεσίες. Σαν να είναι χώροι «εκτός νόμου»... Τα Κέντρα Κράτησης Αλλοδαπών, κατ' ευφημισμό Ειδικοί Χώροι Παραμονής Αλλοδαπών, είναι στην πραγματικότητα «αυτοσχέδιες φυλακές» όπου δεν τηρείται η πρωταρχική λειτουργία τους: δεν γίνονται πραγματικές συνεντεύξεις για να διαπιστωθεί ποιος από τους παράτυπα εισερχόμενους στη χώρα έχει ανάγκη προστασίας.

Απουσιάζουν βασικές υπηρεσίες (διερμηνεία, ιατρική, ψυχολογική υποστήριξη). Στα ακατάλληλα κτίρια -συνήθως εγκαταλελειμμένες αγροτικές αποθήκες- δεν τηρούνται οι προδιαγραφές υγιεινής. Η Νομαρχία μεμονωμένα φροντίζει μόνο για τη σίτιση. Δεν εργάζεται το απαραίτητο, σε αριθμό και εκπαίδευση, πολιτικό και ένστολο προσωπικό. Ετσι, οι αστυφύλακες και αστυνομικοί έχουν μετατραπεί σε υπαλλήλους «γενικών καθηκόντων»... Ομως οι αστυφύλακες δεν είναι εκπαιδευμένοι για διαχείριση ανθρώπων. Οπότε όλα επαφίενται στον «πατριωτισμό» των επικεφαλής αξιωματικών της Αστυνομίας...



«Αποθήκη ψυχών»

Τη «μαύρη τρύπα» του Εβρου επισκέφθηκε την περασμένη Παρασκευή ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Σπ. Βούγιας και οι παραπάνω διαπιστώσεις ήταν εμφανείς διά γυμνού οφθαλμού. Για παράδειγμα, το Κέντρο Συνοριακής Φύλαξης στο Τυχερό είναι η επιτομή της έκφρασης «αποθήκη ψυχών»: η δυσοσμία από τις μολυσματικές τουαλέτες με τις βουλωμένες αποχετεύσεις απλώνεται στους χώρους κράτησης, σε αυτήν την εγκαταλελειμμένη αποθήκη. Ούτε απορρυπαντικά δεν υπάρχουν για να καθαρίζουν τον χώρο οι κρατούμενοι. «Νιώθουν άσχημα ο διοικητής και οι αστυνομικοί για την κατάσταση», λέει στον υφυπουργό ένας από τους υψηλόβαθμους αστυνομικούς που τον συνοδεύουν. «Ο,τι γίνει πέφτει στα κεφάλια μας. Το καλοκαίρι φθάνουμε τα 100 άτομα. Εχουμε φθάσει και 200»... Σε εκείνες τις περιόδους αιχμής, λένε εκθέσεις διεθνών οργανισμών (Συμβούλιο της Ευρώπης, HumaRights Watch, Επιτροπή Ελσίνκι, Νορβηγικός Οργανισμός για Αιτούντες Ασυλο), επιχειρούνται παράνομες επαναπροωθήσεις.

Στο κέντρο Κυπρίνου

Η εικόνα στο Κέντρο του Κυπρίνου είναι ειδυλλιακή. Ολοι περιμένουν τον υπουργό και η μυρωδιά αντισηπτικού είναι έντονη από την είσοδο του κτιρίου... Κρατούμενοι παίζουν στο γήπεδο -εικόνα που είναι στην πραγματικότητα σπάνια- και δηλώνουν ευγνώμονες για την αστυνομία. Απομένουν λίγες ημέρες για να φύγουν και δεν θέλουν να καθίσουν ακόμη μήνες... Ωστόσο, λέγεται ότι τον περασμένο Νοέμβριο κρατούμενοι που προσπάθησαν να αποδράσουν, ξυλοκοπήθηκαν ενώπιον κρατουμένων για παραδειγματισμό. Ο αστυνομικός διοικητής διαψεύδει το γεγονός και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα αρνούνται να σχολιάσουν...



Αδιάφορη η στάση των Ολλανδών
Μία ημέρα πριν από την επίσκεψη του κ. Βούγια, τα κέντρα κράτησης επισκέφθηκε κλιμάκιο του υπ. Δικαιοσύνης της Ολλανδίας, με την οποία η Ελλάδα έχει υπογράψει μνημόνιο συνεργασίας.

Η στάση τους ήταν ενδεικτική του τρόπου που πραγματικά αντιμετωπίζουν το ζήτημα τα σκανδιναβικά κράτη: Το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στην καταχώριση των δακτυλοσκοπήσεων στο σύστημα πληροφοριών Eurodac, που επιτρέπει τις μαζικές επιστροφές από τα κράτη τους στην Ελλάδα. Καθόλου δεν απασχολήθηκαν με την ανυπαρξία κέντρων σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές. «Είναι δική σας υποχρέωση οι εγκαταστάσεις. Εχετε σοβαρό πρόβλημα διαφθοράς, γι’ αυτό να εξασφαλίσετε χρήματα από τον δικό σας υπουργό Οικονομικών», τόνισε μέλος της επιτροπής μέσα στις παλιές σιταποθήκες της Βένας. Αντιστοίχως, δεν βρήκε ευήκοα ώτα η ελληνική παραίνεση να μην επιστρέφονται όσοι ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες, διότι η Ελλάδα δεν δύναται να διαχειριστεί το ζήτημα.

«Να τους γυρίζετε πίσω».

Μετά την επίσκεψη στο θάλαμο του Φυλακίου, όπου κρατούνται ηλικιωμένες γυναίκες και νεότερες με μικρά παιδιά, σχολίασε μέλος της ομάδας: «Να τους γυρίζετε όλους πίσω». Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες εννοούσε...

Οι εκπρόσωποι της ολλανδικής κυβέρνησης επέμειναν στην υποχρέωση της Ελλάδας να ανακόπτει τα προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα. Δεν θεωρούν όμως ότι έχουν υποχρέωση να προστατεύουν πρόσφυγες, και ας έχουν υπογράψει τις σχετικές διεθνείς και ευρωπαϊκές συμβάσεις: «Είμαστε εδώ για να παράσχουμε τεχνογνωσία. Είναι δική σας ευθύνη να τους ελέγχετε», δήλωναν. Η Ολλανδία ανήκει στις χώρες που επιστρέφουν - απελαύνουν συστηματικά Αφγανούς. Διαθέτουν ειδικό κέντρο, χωρητικότητας 1.300 ατόμων, μέχρι να πειστούν να επιστρέψουν εθελοντικά όσοι πρόκειται να απελαθούν. Προϋπολογισμός: 38 εκατ. ευρώ ετησίως... Ομως, στην Ελλάδα εκτιμάται πως ετησίως αυξάνεται κατά 20.000 ο αριθμός των παράτυπων αλλοδαπών.

Από το μύθο της ομοιογένειας στη συμμετοχική δημοκρατία

Αναδημοσίευση από εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" (02/12/09)
Από τον μύθο της «ομοιογένειας» στη συμμετοχική δημοκρατία
Του ΜΙΛΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ*

Το κύριο επιχείρημα όσων κινδυνολογούν επισείοντας απειλές «αλλοίωσης» του πληθυσμού από την ευχερέστερη απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών και τους γονείς τους είναι ότι απειλείται η εθνική «ομοιογένεια». Αυτό το επιχείρημα αγνοεί ότι η Ελλάδα, όπως και κάθε σύγχρονο έθνος-κράτος, έχει ιδρυθεί, μετασχηματιστεί και εξελιχθεί μέσα από συγκλίσεις διαφορετικών τοπικών και περιφερειακών πολιτισμικών ταυτοτήτων και ότι ο καθένας μας κουβαλάει έναν πλούτο από εντελώς διαφορετικές εθνοτικές, συνειδησιακές και κοινωνικές ταυτότητες. Επίσης αποκρύπτει ότι η επίκληση μιας υποτιθέμενης ενιαίας και μονολιθικής «εθνοθρησκευτικής ομοιογένειας», και μάλιστα μέσα από δεσμούς αίματος που παραμένουν ευδιάκριτοι ως ευθεία γραμμή ανά τους αιώνες, δεν είναι παρά ένας μύθος, που αποτέλεσε πάντα εργαλείο αποκλεισμού και διακρίσεων, με δυσμενείς συνέπειες για το συλλογικό συμφέρον και όχι μόνο για τα άμεσα και ορατά του θύματα. Αν ο μύθος αυτός ευσταθούσε, τότε η μοναδικότητα αυτής της γωνιάς της υφηλίου θα συγκέντρωνε το έκπληκτο ενδιαφέρον γενετιστών και μελετητών του DNA.

Αντιθέτως, σε κάθε ιστορική περίοδο οι κάτοικοι της επικράτειας αναγνώρισαν εαυτούς γύρω από ένα σύνολο κοινών πεποιθήσεων και, συχνά θρησκευτικής και πολιτιστικής, συνείδησης. Ετσι σε κάθε εποχή, το «δίκαιο του αίματος» και η ιθαγένεια με βάση ένα κοινό «γένος» δεν είναι παρά «δίκαιο του εδάφους» (πολίτες=κάτοικοι) που στη διαδικασία αναγνώρισης και οικοδόμησης μιας κοινής εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας μετατρέπεται σε δίκαιο του αίματος (πολίτες=κάτοικοι με κοινή «καταγωγή» και «θρησκεία»). Συχνά αυτή η ταυτότητα καθοριζόταν σε σχέση με τους άλλους και στο πλαίσιο συγκρούσεων και πολέμων. Σήμερα, όπου τουλάχιστον σε αυτή την ήπειρο οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι απίθανοι, οι κάτοικοι της χώρας που επιθυμούν να ενταχθούν παραγωγικά σε μια πολιτική ενότητα και συλλογικότητα μπορούν να αναγνωριστούν γύρω από συνταγματικές αξίες της αξιοπρέπειας, της πλήρους πολιτικής και κοινωνικής συμμετοχής, τις ελευθερίες, τα δικαιώματα και το στόχο της κοινωνικής ισότητας, σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου.

Τι ισχύει στην Ε.Ε. Αν δούμε πώς οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχουν αναπτύξει τις πολιτικές της ιθαγένειας θα διαπιστώσουμε ότι σχεδόν όλες τους έχουν προβλέψει μια λιγότερο ή περισσότερο ευνοϊκή πρόσβαση της δεύτερης γενιάς μεταναστών στην ιθαγένεια. Η πλειοψηφία τους (2 στις 3 ευρωπαϊκές χώρες) παραχωρεί την ιθαγένεια σε όσους γεννήθηκαν στη χώρα είτε αυτόματα με τη γέννηση (25%) είτε έπειτα από 3 έτη (22%) ή 5 έτη (19%). Η Ελλάδα είναι πλέον η μόνη χώρα που δεν προβλέπει κάποια ειδική ρύθμιση για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς για πρόσβαση στη δυνατότητα να γίνουν Ελληνες πολίτες πριν από τους γονείς τους. Ακόμα και οι υπόλοιπες χώρες με αυστηρές προϋποθέσεις (Αυστρία, Ιταλία, Κύπρος), προβλέπουν ευνοϊκότερους όρους πρόσβασης στη μακρά διαμονή και ειδικές ρυθμίσεις για τη δεύτερη γενιά). Αντίστοιχα, ένας μεγάλος αριθμός ευρωπαϊκών χωρών (11: 41%) χορηγεί στην 1η γενιά μεταναστών την ιθαγένεια σε λιγότερα από 5-6 χρόνια και 14 χώρες σε 8-10 χρόνια.

* Οταν εφαρμοστεί η πρόσφατη διακήρυξη του πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου δεν πρόκειται να συμβεί κάτι το συνταρακτικό, αλλά απλώς η Ελλάδα θα εναρμονίσει τις πολιτικές τής ιθαγένειας κάπου κοντά στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης στην εποχή της νέας μετανάστευσης. Ωστόσο, ακόμα και αν παραχωρηθεί η ιθαγένεια, αυτή θα παραμείνει νεκρό γράμμα εάν δεν συνοδεύεται από την αποτελεσματική εφαρμογή της νομοθεσίας κατά των διακρίσεων και από συμμετοχικές δομές, αντάξιες σε μια δυναμική και αναπτυσσόμενη ελληνική κοινωνία. Γι' αυτό χρειάζεται χορήγηση του καθεστώτος μακράς διαμονής στους εκατοντάδες χιλιάδες διαμένοντες πάνω από πέντε και δέκα χρόνια στην Ελλάδα -συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης «μιάμισης» γενιάς- το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές, και η ενίσχυση και συμμετοχή των οργανώσεων μεταναστών σε έναν πραγματικά δημοκρατικό δημόσιο εθνικό διάλογο για τη μετανάστευση. Υστερα από χρόνια ξενοφοβικής μεταναστευτικής πολιτικής η Ελλάδα συγκαταλέγεται στη μικρή μειοψηφία των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης που εμποδίζουν τη συμμετοχή όλων των μεταναστών στη δημόσια ζωή. Στις μισές ευρωπαϊκές χώρες οι μετανάστες ψηφίζουν, ενώ στο 18% ψηφίζουν, αλλά και εκλέγονται στις τοπικές εκλογές. Αυτό αποτελεί ένα σοβαρό δημοκρατικό έλλειμμα, κυρίως για τις χώρες εκείνες στις οποίες οι μετανάστες αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι του εργατικού δυναμικού, της χειρωνακτικής εργασίας και των υπηρεσιών. Με άλλα λόγια, όταν εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια ζουν και εργάζονται σε μια χώρα αλλά δεν έχουν λόγο στη διαχείριση των κοινών και σε αποφάσεις που τους αφορούν, τότε υπάρχει πρόβλημα. Η δημοκρατική συμβίωση απειλείται από την εκμετάλλευση ενός εργατικού δυναμικού χωρίς πολιτικά δικαιώματα -αλλά και υποχρεώσεις- και οι κοινωνικές εντάσεις καραδοκούν ως νομοτελειακή συνέπεια. Το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο στις χώρες εκείνες όπου ούτε η ιθαγένεια χορηγείται εύκολα στους μετανάστες 1ης γενιάς. Με εξαίρεση την Τσεχία και την Πολωνία, που έχουν ανάλογα αρνητικές πολιτικές ιθαγένειας και πολιτικής συμμετοχής αλλά δεν φιλοξενούν σημαντικούς αριθμούς μεταναστών, όλες οι υπόλοιπες χώρες σε ένα από τα δύο πεδία (ιθαγένειας ή εκλέγειν-εκλέγεσθαι σε τοπικές εκλογές) παρέχουν δικαιώματα είτε πολιτικής συμμετοχής, είτε πρόσβασης στην ιθαγένεια. Μόνον η Ελλάδα και η Κύπρος είναι απόλυτα αρνητικές, αδικαιολόγητα ως προς το βαθμό παραγωγικής συμμετοχής του μεταναστευτικού δυναμικού στην οικονομία και κοινωνία τους.

* Οταν παραχωρηθεί το δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες μακροχρόνιας διαμονής στην Ελλάδα, η Ελλάδα απλώς θα ενταχθεί στην πλειοψηφία των δημοκρατικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης όπου οι μετανάστες ψηφίζουν ή ακόμα και εκλέγονται στις δημοτικές εκλογές. Οι οργανώσεις μεταναστών Το πρόβλημα της Ελλάδας που ανέδειξε η έρευνα για την ένταξη των μεταναστών είναι ότι οι πολιτικές της για τη μετανάστευση δεν περιέχουν την παραμικρή διέξοδο για δημοκρατική συμμετοχή και για δικαιώματα στους μετανάστες παρά την πολυετή παραγωγική τους συμβολή στην κοινωνία και την οικονομία. Χώρες με κλειστές πολιτικές ιθαγένειας για την 1η γενιά παρέχουν ευνοϊκότερους για τη 2η γενιά ή δίνουν τη δυνατότητα ψήφου στις τοπικές εκλογές ή για συμμετοχή σε δημόσια διαβούλευση για θέματα που τους αφορούν (μεταναστευτική πολιτική). Αντίθετα, ακόμη και στον τελευταίο αυτό τομέα η Ελλάδα συγκαταλέγεται ανάμεσα στη μειοψηφία των χωρών που δεν «ακούν» θεσμικά τούς μετανάστες, αλλά και δεν χρηματοδοτούν τις οργανώσεις τους.

* Οταν οι οργανώσεις μεταναστών και των δικαιωμάτων τους κληθούν να συμμετάσχουν στην κατ' όνομα Επιτροπή Κοινωνικής Ενταξης (Αποκλεισμού;) των Μεταναστών, από την οποία σήμερα αποκλείονται σκανδαλωδώς, χρηματοδοτώντας τις κυριότερες εξ αυτών, τότε η Ελλάδα απλώς θα πράξει το αυτονόητο, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των χωρών της Ε.Ε., στοχεύοντας στη δημόσια νομιμοποίηση των πολιτικών και στην κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη. Νέες ρεαλιστικές και γενναίες πολιτικές ιθαγένειας και πολιτικής δημοκρατικής συμμετοχής των μεταναστών, τόσο με το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι όσο και με την πλήρη και ισότιμη συμμετοχή στη δημόσια ζωή και διαβούλευση για τα κοινά αγαθά και τους νόμους, δεν είναι παρά μια επιτακτικά αναγκαία ρήξη με φοβικές και ανιστόρητες μεταναστευτικές πολιτικές. Γιατί σε μια ραγδαία εξελισσόμενη και γόνιμη κοινωνία και νέα γενιά αξίζει ένα κράτος που εκτιμά και στηρίζεται στους ανθρώπινους πόρους της και δεν φοβάται να ξαναφανταστεί την πολιτική της συγκρότηση.

Πηγή στατιστικών στοιχείων : Migrant Integration Policy Index, www.integrationindex.eu Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου www.hlhr.gr

* Διευθυντής του Εθνικού Παρατηρητηρίου του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας ΕΝΩΣΗ-ΚΕΜΟ/i-RED

OXI ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΥΛΟ

Ότι αφορά στην ετερότητα οφείλει να αποαστυνομικοποιηθεί!
Δε χρειάζεται αναβολές κι επιτροπές αυτή τη στιγμή –και μάλιστα υπό την αιγίδα του Υπ.Πρ.Πολ.- η απαράδεκτη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί γύρω από το Άσυλο στην Ελλάδα. Δε νοείται ο φορέας που διώκει την άτυπη μετανάστευση, που θεσμικά είναι επιφορτισμένος με τη δίωξη και την καταστολή της, να αναλαμβάνει «αυτοβούλως» ή, όπως αναφέρθηκε, «επειδή τα αρμόδια Υπουργεία έχουν αμελήσει να το κάνουν» τη σύσταση επιτροπών εμπειρογνωμόνων, την υποδοχή και φιλοξενία των αιτούντων, την εξέταση των αιτημάτων Ασύλου και την απόδοση Ασύλου (με ποιαν ειδική κατάρτιση;) «σε όσους πραγματικά το δικαιούνται». Είναι σαν να αναλαμβάνει την προστασία του περιβάλλοντος το Υπουργείο που «επιμελείται» τη βιομηχανική ανάπτυξη, επειδή το Υπουργείο Περιβάλλοντος δεν το πράττει. Η νομική υπηρεσία του τέως Υπ. Δημ. Τάξης μπορεί αμέσως να ενεργοποιηθεί στη σωστή κατεύθυνση. Αυτό που πράγματι μπορεί να αλλάξει –και μάλιστα άμεσα- τα πράγματα σχετικά με το Άσυλο είναι η κατάργηση του π.δ. 81/09 και η εναρμόνιση των υπόλοιπων τεσσάρων π.δ., τα οποία, σημειωτέον, εκδόθηκαν μετά την εκπνοή των σχετικών προθεσμιών ενσωμάτωσης και σε μεγάλο βαθμό αποκλίνουν ανεπίτρεπτα από το κείμενο των σχετικών κοινοτικών ρυθμίσεων.
Διαβούλευση με τους ενδιαφερόμενους (και μάλιστα με τους ίδιους τους αιτούντες άσυλο - πολιτικούς πρόσφυγες, καθώς και «συμμετοχική παρατήρηση» των μελών των παραπάνω σχεδιαζόμενων «επιτροπών» στις κοινότητές τους και στην οδό Πέτρου Ράλλη αριθ.24 τα Παρασκευοσαββατόβραδα) είναι πάνω από θεμιτή. Δεν μπορεί, όμως, να αποτελέσει λόγο αναβολής της άμεσης «θεραπείας» που χρειάζεται η έννομη τάξη μας από τις τοξικές παραβάσεις της κοινοτικής νομοθεσίας, όπως εκφράζονται μέσα από τα πέντε Προεδρικά Διατάγματα για το Άσυλο (220/07, 90,96 και 167/08 και 81/09).
Εκτιμούμε ότι αφού υπάρχει καλή πρόθεση του Υπουργού, θα δοθεί η σχετική εντολή στην -ήδη υφιστάμενη, άλλωστε- νομική υπηρεσία και μέσα σε μια –το πολύ- εβδομάδα το π.δ.81/09 θα έχει καταργηθεί και τα προηγούμενα 4 π.δ. θα έχουν εναρμονιστεί με το κοινοτικό Δίκαιο, θέτοντας τέλος στην έκθεση της χώρας μας, στην παραπομπή της στο ΔΕΚ και στις πολλές και καθημερινές τραγωδίες που βιώνουν οι αιτούντες, σε εφαρμογή των παραπάνω Προεδρικών Διαταγμάτων.
Τέλος, με αφορμή το γεγονός της υπερτριακονθήμερης απεργίας πείνας των προ τριετίας αναγνωρισμένων –εσαεί- από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ (κεντρικά Γενεύης) πολιτικών προσφύγων, οι οποίοι επώνυμα διέφυγαν από στρατόπεδο συγκέντρωσης και υπέβαλαν κατόπιν Αίτημα Ασύλου στη χώρα μας για τη σχετική τους ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ αναγνώριση, θα προτείναμε, προτού εξακολουθήσει το όποιο καύχημα του ΥΠΠολ, περί ευαισθησίας στο θέμα των προσφύγων, να ικανοποιήσει το δίκαιο αίτημά τους. Δεδομένου ότι πρόκειται για κραυγαλέες περιπτώσεις αμιγώς πολιτικών προσφύγων, η αντιμετώπισή του θα είναι ενδεικτική των προθέσεων της Κυβέρνησης για το προσφυγικό ζήτημα.

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΣΤΑ ΛΟΑΤ ΑΤΟΜΑ

Αναδημοσίευση από τον e-lawyer (http://elawyer.blogspot.com), 9/11/2009

Αριστερά βλέπουμε ένα σημερινό πρωτοσέλιδο που συνοψίζει την είδηση στην διατύπωση "η πανούργα τρανσέξουαλ κατέστρεψε το παιδί μας". Τι καταλαβαίνουμε από αυτό; H είδηση λοιπόν είναι ότι η "δράστης" είναι τρανσέξουαλ - αλλιώς δεν θα απασχολούσε ούτε καν την Espresso. Διότι δεν έχουμε δει βεβαίως πρωτοσέλιδο "ετεροφυλόφιλος δολοφόνος σκότωσε τρανσέξουαλ".
Προ μηνών ένας κρατικός λειτουργός, ο Μητροπολίτης Πειραιώς δήλωσε: "Οι συζητήσεις που γίνονται για σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλοφίλων και άλλων τέτοιων ψυχοπαθολογικών καταστάσεων νομίζω ότι είναι τόσο παρανοϊκές που μόνο άνθρωποι που στερούνται τον κοινό νου μπορούν να τα εισηγούνται και να τα σκέπτονται. Το εξομοιώνω με το να έρθει η πολιτεία και να περιβάλει με νομικό κύρος κάθε ψυχοσωματική και ψυχοπαθολογική εκτροπή. Με αυτό το σκεπτικό θα μπορούσαν να ζητήσουν τη νομιμοποίηση του σαδομαζοχισμού, της ουρολαγνείας, της κοπρολαγνείας, της παιδοφιλίας, της νεκροφιλίας και δεν ξέρω ποιας άλλης ανισορροπίας και ψυχασθένειας, η οποία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή".
Θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει ότι η δήλωση αυτή είναι επιστημονικά ατεκμηρίωτη, επειδή η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί ψυχοπαθολογική κατάσταση και έχει αφαιρεθεί εδώ και δεκαετίες από αυτή την ταξινόμηση της ιατρικής επιστήμης. Αλλά δεν το έκανε κανείς. Υπήρξε η δικαιολογημένα οργισμένη απάντηση από τον Λύο Καλοβυρνά, στην οποία ο Μητροπολίτης αντέδρασε με αγωγή προσβολής προσωπικότητας, η οποία εκδικάζεται εντός ολίγων ημερών. Διακινδυνεύνοτας μια πρόβλεψη, νομίζω ότι Καλοβυρνάς θα κερδίσει τη δίκη, επειδή βρισκόταν σε δικαιολογημένη αγανάκτηση που ακολούθησε την ιδιαίτερα σκληρή δήλωση του Μητροπολίτη. Η δικαιολογημένη αγανάκτηση αποτελεί λόγο νόμιμης ατιμωρησίας σε περιπτώσεις εξύβρισης. [Όπως περίπου και η νόμιμη άμυνα]. Εκτός αν θεωρηθεί ότι η οργισμένη απάντηση στον Μητροπολίτη δεν αποτελούσε "άμυνα", επειδή ο Μητροπολίτης δεν επιτέθηκε προσωπικά εναντίον του Καλοβυρνά, αλλά εναντίον γενικά των ομοφυλόφιλων. Οπότε εδώ ακριβώς αρχίζει η συζήτηση για την επέκταση της αντιρατσιστικής νομοθεσίας στα ΛΟΑΤ πρόσωπα. Διότι η επέκταση της αντιρατσιστικής νομοθεσίας θα προσέφερε ασφάλεια δικαίου σε μια υπόθεση όπως αυτή: δεν θα αναζητούσαμε το αν ο Λύο υπέστη επίθεση ως μη κατονομαζόμενο μέλος μιας ομάδας, επειδή θα το έλεγε ξεκάθαρα ο νόμος.
Υπάρχουν πολλοί που σπεύδουν να θεωρήσουν τον Μητροπολίτη Πειραιώς ως ομιλητή ενός συγκεκριμένου ποιμνίου, στο οποίο έχει κάθε δικαίωμα να απευθύνεται χρησιμοποιώντας όποιους χαρακτηρισμούς θέλει. Αυτό θα ίσχυε, εν μέρει, εάν ο μητροπολίτης Πειραιώς δεν ήταν ταυτόχρονα και δημόσιος λειτουργός: το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει νομολογήσει ότι οι δημόσιοι λειτουργοί όταν ασκούν την ελευθερία της έκφρασης έχουν καθήκον να αποφεύγουν δηλώσεις που μπορεί να οδηγήσουν τους υφισταμένους τους ή τους αποδέκτες των κηρυγμάτων τους σε πράξεις που οδηγούν σε αθέμιτες διακρίσεις. Στην υπόθεση Μπατσκόφσκι, το ΕΔΔΑ καταδίκασε την Πολωνία επειδή ο δήμαρχος έκανε ορισμένες ομοφοβικές δηλώσεις που είχαν σαν αποτέλεσμα οι δημοτικοί υπάλληλοι να απαγορεύσουν το gay pride. Διότι η ελευθερία της έκφρασης, εκτός από ανθρώπινο δικαίωμα, όταν ασκείται από κρατικούς λειτουργούς, συνιστά μορφή ενάσκησης δημόσιας εξουσίας. Και η δημόσια εξουσία δεν μπορεί να είναι απόλυτη, ανέλεγκτη ή απεριόριστη, γιατί κάτι τέτοιο δεν είναι αποδεκτό σε μια δημοκρατική κοινωνία. Απεριόριστη εξουσία = ολοκληρωτισμός.
Αλλά ακόμη κι αν δεν ήταν δημόσιος λειτουργός, η μεγάλη προβολή που είχε η συγκεκριμένη δήλωση του εν λόγω προσώπου, έχει ως αποτέλεσμα την εξουσιαστική καλλιέργεια μίσους ενάντια στον διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το μίσος δεν αποτελεί από μόνο του εγκληματική πράξη. Υπάρχουν σήμερα νέοι οι οποίοι αυτοκτονούν επειδή είναι ΛΟΑΤ ακριβώς λόγω του κλιματος που συντηρείται κυριαρχικά με τέτοιες δηλώσεις. Υπάρχουν κι άλλοι οι οποίοι βιαιοπραγούν εναντίον ΛΟΑΤ, παίρνοντας θάρρος από δηλώσεις όπως αυτές. Yπάρχουν τρανσέξουαλ στην σύγχρονη Ελλάδα που πεθαίνουν από ασιτία, επειδή κανένας θεσμός και κανένας άνθρωπος δεν θα περιθάλψει έναν ηλικιωμένο που ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Διότι αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουν στην πράξη (και στον νόμο) όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι όλοι είμαστε ίσοι. Υπάρχουν πολλοί -πάρα πολλοί- που ξεκινούν από το -1 όσον αφορά τον σεβασμό τους ως ανθρώπων. Αυτή την παραδοχή ορισμένοι την θεωρούν ρατσιστική. Όπως η Κατερίνα Παπακώστα που είπε το καλοκαίρι στη Βουλή ότι είναι ρατσιστικό να επεκταθεί και στα ομόφυλα ζευγάρια το δικαίωμα σύναψης συμφώνου συμβίωσης επειδή δήθεν έτσι εισάγουμε διακριτική μεταχείριση! Δηλαδή ο νόμος που έρχεται να άρει μια διάκριση, αναγνωρίζοντας βέβαια ότι αυτή υφίσταται στην πράξη, θεωρείται ρατσιστικός! Πρόκειται για μια ψευτοφιλελεύθερη ρητορική ("δεν χρειαζόμαστε ειδική νομοθεσία αφού κατά το Σύνταγμα όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα") η οποία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα - και καμία σχέση με την νομική επιστήμη.
Ας δούμε τι λέει η Έκθεση του Οργανισμού Θεμελιωδών Ελευθεριών της ΕΕ για την ομοφοβία στην Ελλάδα:
"Toυλάχιστον 6 παράγοντες μπορούν να επισημανθούν:
α) ο κυρίαρχος ρόλος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ελληνική κοινωνία και η καθαρά ομοφοβική στάση της
β) η macho και ομοφοβική συμπεριφορά της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτικών
γ) η αρνητική παρουσίαση από τα μέσα ενημέρωσης
δ) ο ρόλος της αστυνομίας
ε) η απουσία σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία και
στ) η άρνηση όλων των κυβερνήσεων στα αιτήματα των ΛΟΑΤ για σχετική νομοθεσία"
Από αυτά, τα (α), (β) και (γ) εκδηλώνονται μέσα από τον λόγο μίσους που καλλιεργείται από την Εκκλησία και τα κηρύγματα των λειτουργών τους, από τους πολιτικούς με τις ομιλίες τους, από τα μέσα ενημέρωσης με τα αρνητικά στερεότυπα και τις καρικατούρες.
Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση (ε) είναι θέμα του Υπουργείου Παιδείας και δεν μπορεί να επηρεάσει την υπόλοιπη κοινωνία, ο ρόλος της αστυνομίας (δ) είναι ένα ζήτημα εκπαίδευσης των αστυνομικών αλλά και επιβολής πειθαρχικών μέτρων σε ομοφοβικές συμπεριφορές και η νομοθεσία (στ) είναι ένα γενικότερο θέμα που διατρέχει όλα τα παραπάνω.
Στην ίδια Έκθεση [σελ. 22] επισημαίνεται ότι ο αντιρατσιστικός νόμος 927/1979 δεν περιλαμβάνει ως ποινικό αδίκημα την προσβολή της τιμής προσώπου ή ομάδας λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου του. Επίσης αναφέρεται ότι τα κηρύγματα μίσους δεν καταλαμβάνονται από το Ν.3304/2005 (ο οποίος περιορίζεται στην παρενόχληση σε συγκεκριμένα πεδία όπως η εργασία), αλλά και ότι η ομοφοβία δεν αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα στα αδικήματα του ποινικού κώδικα (κάτι το οποίο άλλαξε τον επόμενο χρόνο -η Έκθεση είναι του 2007- με την προσθήκη ως επιβαρυντικής περίστασης το μίσος λόγω διαφορετικού γενετήσιο προσανατολισμού του θύματος στο άρθρο 79 του Ποινικού Κώδικα).
Υπάρχει μόνο το προεδρικό διάταγμα 77/2003, το οποίο περιλαμβάνει κανόνες για τις ενημερωτικές ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές και στο οποίο περιλαμβάνεται σχετική απαγόρευση:
Άρθρο 4
Δυσμενείς διακρίσεις
1. Δεν επιτρέπεται η παρουσίαση προσώπων με τρόπο ο οποίος, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, μπορεί να ενθαρρύνει, τον εξευτελισμό, την κοινωνική απομόνωση ή τις δυσμενείς διακρίσεις σε βάρος τους από μέρος του κοινού βάσει ιδίως του φύλου, της φυλής, της εθνικότητας, της γλώσσας, της θρησκείας, της ιδεολογίας, της ηλικίας, της ασθένειας ή αναπηρίας, του γενετήσιου
προσανατολισμού ή του επαγγέλματος.
2. Δεν επιτρέπεται η προβολή μειωτικών, ρατσιστικών, ξενοφοβικών ή σεξιστικών μηνυμάτων και χαρακτηρισμών καθώς και μισαλλόδοξων θέσεων και γενικά δεν πρέπει να θίγονται εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες και άλλες ευάλωτες ή ανίσχυρες πληθυσμιακές ομάδες.
Ωστόσο, οι απαγορεύσεις που περιέχονται σε αυτό το προεδρικό διάταγμα οδηγούν μόνο σε κυρώσεις του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης και αφορούν μόνο τις ενημερωτικές ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές. Δεν οδηγούν σε ποινικές κυρώσεις από τα Δικαστήρια (ώστε να μπορεί κάποιος να τις επικαλεστεί ο ίδιος ενώπιον τις Δικαιοσύνης) και δεν αφορούν άλλου είδους μέσα ενημέρωσης, όπως λ.χ. τις εφημερίδες, τα περιοδικά και κάθε μεμονωμένο πολιτικό ή δημόσιο λειτουργό ή δημοσιογράφο που μπορεί να προβεί σε μια ομοφοβική δήλωση.
Αναπτύσσεται ο αντίλογος μήπως η ποινικοποίηση του ομοφοβικού λόγου προσκρούει στην ελευθερία της έκφρασης. Ωστόσο, η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί ένα οικουμενικό, καθολικό, ανθρώπινο δικαίωμα, το οποίο δεν κατοχυρώνεται όμως ως "ανεπιφύλακτο", δηλαδή απόλυτο (χωρίς περιορισμούς). Το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα προβλέπει ότι η ελευθερία της έκφρασης συνεπάγεται "ειδικά καθήκοντα και ευθύνες" και επιδέχεται νομοθετικούς περιορισμούς για τον σεβασμό της "υπόληψης των άλλων".
Άρθρο 19
1. Κανείς δεν πρέπει να υπόκειται σε διακριτική μεταχείριση και να παρενοχλείται για τις απόψεις του.
2. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία της αναζήτησης, της λήψης και της μετάδοσης πληροφοριών και απόψεων κάθε είδους, ανεξαρτήτως συνόρων, προφορικά, γραπτά, σε έντυπα, σε κάθε μορφή τέχνης ή με κάθε άλλο μέσο της επιλογής του.
3. Η άσκηση των δικαιωμάτων, που προβλέπονται στην παράγραφο 2 του άρθρου αυτού, συνεπάγεται ειδικά καθήκοντα και ευθύνες. Μπορεί, επομένως, να υπόκειται σε ορισμένους περιορισμούς, οι οποίοι όμως πρέπει να προβλέπονται με σαφήνεια από το νόμο και να είναι απαραίτητοι:
α. Για το σεβασμό των δικαιωμάτων ή της υπόληψης των άλλων.
β. Για την προστασία της εθνικής ασφάλειας, της δημόσιας τάξης, της δημόσιας υγείας ή των χρηστών ηθών.
Όμοια και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου:
’Αρθρo 10 - Ελευθερία έκφρασης
1. Παv πρόσωπov έχει δικαίωµα εις τηv ελευθερίαv εκφράσεως. Τo δικαίωµα τoύτo περιλαµβάvει τηv ελευθερίαv γvώµης ως και τηv ελευθερίαv λήψεως ή µεταδόσεως πληρoφoριώv ή ιδεώv, άvευ επεµβάσεως δηµoσίωv αρχώv και ασχέτως συvόρωv. Τo παρόv άρθρov δεv κωλύει τα Κράτη από τoυ vα υπoβάλωσι τας επιχειρήσεις ραδιoφωvίας, κιvηµατoγράφoυ ή τηλεoράσεως εις καvovισµoύςεκδόσεως αδειώv λειτoυργίας.
2. Η άσκησις τωv ελευθεριώv τoύτωv, συvεπαγoµέvωv καθήκovτα και ευθύvας δύvαται vα υπαχθή εις ωρισµέvας διατυπώσεις, όρoυς, περιoρισµoύς ή κυρώσεις, πρoβλεπoµέvoυς υπό τoυ vόµoυ και απoτελoύvτας αvαγκαία µέτρα εv δηµoκρατική κoιvωvία δια τηv εθvικήv ασφάλειαv, τηv εδαφικήv ακεραιότηταv ή δηµoσίαv ασφάλειαv, τηv πρoάσπισιv της τάξεως και πρόληψιv τoυ εγκλήµατoς, τηv πρoστασίαv της υπoλήψεως ή τωv δικαιωµάτωv τωv τρίτωv, τηv παρεµπόδισιv της κoιvoλoγήσεως εµπιστευτικώv πληρonoριώv ή τηv διασφάλσισιv τoυ κύρoυς και αµερoληψίας της δικαστικής εξoυσίας.
Ας δούμε και το Ελληνικό Σύνταγμα:
Άρθρο 5Α, δικαίωμα πληροφόρησης
Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν με νόμο μόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων. [...]
Άρθρο 14, ελευθερία του τύπου
1. Kαθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Kράτους. [...]
Άρθρο 25, περιορισμοί
[...] Oι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας. [...]
Η ποινικοποίηση της ομοφοβικής ρητορικής αποτελεί λοιπόν έναν περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης, ο οποίος είναι αποδεκτός από το διεθνές και το συνταγματικό δίκαιο, επειδή κατατείνει στην προστασία άλλων ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα σεβασμού του σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας φύλου.
Οι εξουσίες που χρησιμοποιούν την ελευθερία της έκφρασης (εκκλησία, πολιτικοί, media) και οι οποίες βρίσκονται προφανώς σε πλεονεκτική θέση έναντι των ίδιων των ατόμων, όσον αφορά την πραγματική τους ισχύ και την επιβολή τους στην κοινωνία, δεν νομιμοποιούνται λοιπόν να παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στο όνομα του δικού τους "δικαιώματος έκφρασης". Η νομοθεσία που περιορίζει τις εξουσίες από την ασυδοσία τους επί των ατόμων είναι η πραγματικά φιλελεύθερη νομοθεσία, γιατί απελευθερώνει το άτομο από τα δεσμά που του επιβάλλονται από τα πάνω και του δίνει το μέσο να αντιδράσει και να διεκδικήσει το δίκιο του, όσο ισχυρός κι αν είναι ο αντίδικός του.

ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ

Δημήτρης Χριστόπουλος, Συνέντευξη στον Νίκο Μορφονιό, Κυριακάτικη Αυγή, 08/11/2009

Συστηματική αλλαγή του δικαίου της ιθαγένειας και όχι αποσπασματικές ρυθμίσεις ζητά μιλώντας στην "Κ.Α." ο πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, καθηγητής Παντείου, Δημήτρης Χριστόπουλος, προκειμένου το μέτρο για την παροχή ιθαγένειας στη β’ γενιά μεταναστών να είναι ουσιαστικό και να μη δημιουργήσει αποκλεισμούς.

* Πώς κρίνετε τις εξαγγελίες για την παροχή δικαιώματος ψήφου στις τοπικές εκλογές για τους επί μακρόν διαμένοντες μετανάστες; Πώς έχει υλοποιηθεί η αντίστοιχη ρύθμιση στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Η παροχή αυτού του δικαιώματος είναι μια δίκαιη και επιβεβλημένη πολιτική επιλογή. Τα ζητήματα που διακυβεύονται στις τοπικές εκλογές δεν είναι κυριαρχικά, οπότε το κρίσιμο κριτήριο δεν είναι αυτό της ιθαγένειας, αλλά της διαμονής. Το δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές σε κράτη - μέλη της Ε.Ε. είναι ρύθμιση που έχει τεθεί σε εφαρμογή εδώ και λιγότερα ή περισσότερα χρόνια στη Δανία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Μάλτα, Πορτογαλία, Σλοβακία, Σλοβενία, Ισπανία, Σουηδία, Βρετανία. Δικαίωμα εκλέγειν μα όχι εκλέγεσθαι έχουν οι πολίτες τρίτων χωρών στο Βέλγιο και στην Εσθονία, ενώ στην Αυστρία, Κύπρο, Τσεχία, Γαλλία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ιταλία, Λετονία, Λιθουανία, το Λουξεμβούργο, την Πολωνία και την Ελλάδα τέτοιο δικαίωμα δεν υπάρχει. Βλέπουμε, εν ολίγοις, ότι η Ευρώπη είναι μοιρασμένη. Έχει ωστόσο σημασία να συναρτήσουμε τη σχετική κατηγοριοποίηση και με τη δυνατότητα πολιτογράφησης των μεταναστών. Παράδειγμα, η Γαλλία μεν τέτοιο δικαίωμα δεν δίνει, αλλά οι ρυθμοί πολιτογράφησης των αλλοδαπών είναι εξαιρετικά υψηλοί. Η Ελλάδα για πολλά χρόνια, όπως και η Αυστρία ή η Ιταλία από τις μεγάλες χώρες υποδοχής, είναι κατεξοχήν εκείνες οι οποίες κρατούν σθεναρά και τις δύο πόρτες κλειστές.

* Η κυβέρνηση προανήγγειλε παράλληλα την παροχή ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στη χώρα μας. Ποιες είναι οι τομές που πρέπει να γίνουν στον Κώδικα Ιθαγένειας, δεδομένων και των προτάσεων που έχει καταθέσει για το θέμα η Ένωσή σας υπό τη μορφή νέου Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας;

Η δυνατότητα κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας από τα παιδιά μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα, τη λεγόμενη δεύτερη γενιά, είναι ακόμη πιο επιβεβλημένη ρύθμιση. Προτείνουμε μια συνολική τομή στο όλο δίκαιο της ελληνικής ιθαγένειας, που παραμένει μια νομική νησίδα σκληρής αντίδρασης ψυχροπολεμικού τύπου στη χώρα μας. Έχει σημασία να γίνει κατανοητό τώρα, όπου η σχετική συζήτηση έχει ζεσταθεί, ότι είναι επιτακτική η ανάγκη μιας συστηματικής αλλαγής και όχι αποσπασματικές ρυθμίσεις. Μόνο έτσι μπορούμε να μιλάμε για τομή.Ως Ένωση προτείνουμε το «τέκνο αλλοδαπών που γεννιέται στην Ελλάδα και ένας από τους γονείς του κατοικεί μόνιμα και νόμιμα στη χώρα επί πενταετία, [να] αποκτά από τη γέννησή του την ελληνική ιθαγένεια» με δήλωση των γονέων του. Το διάστημα αυτό είναι ρεαλιστικό, εύλογο και ανταποκρίνεται περίπου στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Σκεφτείτε πως, σήμερα, τα παιδιά πρέπει είτε να ενηλικιωθούν είτε να περιμένουν μήπως κάποτε οι δικοί τους γονείς αποκτήσουν ιθαγένεια, οπότε να αποκτήσουν κι αυτά. Ξαναλέω πάντως: χωρίς συστηματική αλλαγή του δικαίου της ιθαγένειας το μέτρο από μόνο του δεν αρκεί. Σκεφτείτε: σήμερα, η διοίκηση απαντά όποτε θελήσει, δεν αιτιολογεί, χρεώνει 1.500 ευρώ την αίτηση πολιτογράφησης και άλλα τέτοια. Για να μιλάμε για ουσιώδη αλλαγή, αυτά πρέπει να καταργηθούν και η πρόταση μας σε αυτή την ανάγκη ανταποκρίνεται.

* Οι μεταναστευτικές οργανώσεις εκφράζουν φόβους πως στην εφαρμογή των ρυθμίσεων θα υπάρξουν αποκλεισμοί λόγω αυστηρών προϋποθέσεων ή γραφειοκρατικών εμποδίων. Ποια είναι η γνώμη σας;

Δεν είναι μόνο η γραφειοκρατία, αλλά και οι νόμοι. Φανταστείτε ότι η άδεια επί μακρόν διαμένοντος αλλοδαπού, η οποία εξαγγέλθηκε από τον πρωθυπουργό ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις τοπικές εκλογές, εξαιτίας του απίστευτα αυστηρού τρόπου με τον οποίο αποδίδεται, έχει δοθεί σε ελάχιστους ανθρώπους στη χώρα. Συζητάμε για τριψήφιο αριθμό! Κυριολεκτώ, και μάλιστα πολλή λιγότεροι από χίλιους... Αντιλαμβάνεστε ότι εδώ χρειάζεται πολύ δουλειά που ισοδυναμεί με ανατροπή του υπάρχοντος νομικού πλαισίου προκειμένου η εξαγγελία αυτή να έχει ουσιώδη αποτελέσματα. Έτσι μπορούμε επιτέλους, μετά από πολλά χρόνια, να είμαστε αισιόδοξοι σχετικά με τις εξελίξεις στη μεταναστευτική πολιτική στη χώρα αυτή.